Katasza

Próbuje sobie wmówić, że jest szczęśliwa. Stawia sobie wysoko poprzeczki, jest cholernie ambitna, co podbudowuje jej poczucie wartości. Niepoprawna marzycielka, która za 10 lat widzi siebie w słonecznej Kalifornii, ze stetoskopem na szyi i wymarzonym partnerem u boku. Jednocześnie jej życie wydaje się nie mieć sensu. Pragnie mieć dla kogo żyć, bo z dnia na dzień czuje się bardziej samotna. Marzenia zaślepiają jej rzeczywistość, w efekcie zamiast brać, co życie jej daje, czeka na więcej. Po nocach płacze w poduszkę, widząc ulatniające się szczęście. Rano wstaje z uśmiechem na twarzy i stawia czoła kolejnym przeciwnościom losu. Przez swoją niewiarę utraciła również nadzieję, że ktoś nad nią czuwa i w trudnych sytuacjach czuje się beznadziejnie bezradna. Mimo wszystko ma wrażenie, że kocha życie dla tych krótkich chwil, kiedy nie potrafi przestać się śmiać.

Cześć, mam na imię Kasia...